کشف پرانرژی ترین شیء جهان

اگرچه بر اساس نظریات علمی چنین اخترنماهایی باید وجود داشته باشند، اما اخترنمای تازه کشف شده موسوم به SDSS J1106+1939 پرانرژیترین شیء عالم لقب گرفته است.
انرژی این کوازار از یک سیاهچاله فوق عظیم تامین میشود که در مرکز آن جای گرفته است.
دانشمندان کشف بزرگ خود را از طریق ابزار طیفنگار شلیککننده ایکس متصل به «تلسکوپ بسیار بزرگ» متعلق به سازمان تحقیقات نجومی اروپا صورت دادند.
این طیفنگار، نور حاصل از کوازار را به طول موجهای جزئی تفکیک میکند و در نتیجه به منجمان امکان مشاهده حرکت ماده نزدیک آن را میدهد.
محاسبات تیم علمی نشان میدهد که معادل 400 خورشید سالانه حاوی گاز و غبار با سرعتی برابر پنج هزار مایل بر ثانیه از این کوازار فوران میکنند.
چنین فورانهایی ممکن است پاسخگوی تعدادی از اسرار بزرگ کیهان باشند. پرسشهایی از قبیل این که سیاهچالههای واقع در مرکز کهکشانها چگونه بر اندازه آنها اثر میگذارند و این که چرا تعداد کهکشانهای اندکی در عالم وجود دارند.
+ نوشته شده در جمعه هشتم دی ۱۳۹۱ ساعت 14:9 توسط setare
|
وقتی صحبت از مرگ یک ستاره میشود بیانگر این است که مراحل دیگری هم برای زندگی آن قابل تصور است؛ ستارهها متولد میشوند، زندگی میکنند، جوانی و میانسالی خود را طی میکنند و سپس قدم در کهنسالی میگذارند، پیر میشوند و میمیرند. نکتهی مهمی که وجود دارد این است که گذران همهی این مراحل بسیار زمانبر است و عمر ستارهها خیلی طولانی است. هنگامی که ستارهای مثل خورشید که ۴/۵ میلیارد سال پیش شکل گرفته است، به فاز پایدار تولید انرژی از طریق فرآیندهای هستهای تبدیل هیدروژن به هلیوم میرسد و اصطلاحاً در تعادل هیدرواستاتیکی قرار میگیرد در مرحلهای از عمر خود واقع میشود که به مرحلهی «رشتهی اصلی» معروف است و اتفاقاً بیشتر عمر خود را هم در همین بخش سپری میکند. حضور ستاره در رشتهی اصلی تا زمانی ادامه مییابد که سوخت هیدروژنی موجود در هستهی آن کمکم رو به پایان میرود و ستاره به مرور با نزدیک شدن به پایان عمرش از رشتهی اصلی خارج میشود. در این مرحله بسته به جرم و ترکیب شیمیاییِ ستاره پدیدههای مختلفی امکان وقوع مییابند. انفجار ابرنواختری، منبسط شدن و تبدیلشدن به غول سرخ و … از جمله این رویدادهاست که در واقع شیوههای مختلف مرگ یک ستاره هستند.

بــــــــدان ..."حــــــوای" کسی نـــــمی شــوم که به "هــــــوای" دیگری برود ...