میشمـــارم

اشک های ریختـه را...

جای زخم هایم را , تکه های شکسته ی غرورم را....

بغض های فروخورده ام را.....

دوستت دارم ها و عاشقتم گفتن های روی دلم مانده را...

شبهای مردنم را...!

در آخر هم مهم ترین دارایی ام را میشمارم :

دوســــــــت داشــــــتنـت را...!
....................................................................
 
سخـت است ؛

مـی دانَم هرگـز نمـی آیـی

و

مـن ،

برای ِ آمدنـت

هـرروز شعری نـو مـی سـُرایَم

.
.
.

بایـد بساط ِ کهنه ی ِ شعرم را

جمـع کنم ُ بروم ،

کـم کـم ؛

این عاشقانـه ـها

اینجـا خریداری ندارَد.